 |
 |
 |
Enige tijd geleden ontving ik een brief van de Koninklijke Bibliotheek, een gerenommeerde instelling die in 1798 werd opgericht.
In de brief stond dat de bibliotheek een selectie van Nederlandse websites bewaart voor toekomstig onderzoek, en het voornemen had om mijn website
te archiveren, als onderdeel van een project om ons digitaal erfgoed permanent te bewaren. Deze collectie moet een afspiegeling zijn van de Nederlandse cultuur, geschiedenis en samenleving op het internet. De bibliotheek heeft de enorme taak op zich genomen om sites met de hand te selecteren en toestemming te vragen aan elke eigenaar van een geselecteerde site.
Ga vooral je gang, archiveer het gerust, dacht ik, aangenaam verrast. Als onderzoeker zou ik maar al te graag een bijdrage leveren aan toekomstige onderzoeksprojecten. Natuurlijk voelde ik me gevleid dat een geleerde mijn site had beoordeeld en geselecteerd. Als ik nog een stap verder denk, ben ik benieuwd wat toekomstige onderzoekers zullen denken wanneer ze mijn posts over tientallen of misschien zelfs honderden jaren lezen.
Als jij, beste collega-onderzoeker, dit bericht in een archief zou vinden wanneer ik er al lang niet meer ben, weet dan dat ik aan je heb gedacht en je het allerbeste heb gewenst. In zekere zin is de collectie zowel een tijdcapsule als flessenpost. Dat jij en ik op deze manier met elkaar communiceren, een brug slaand over de tijd, werpt een nieuw licht op een vers van mijn welbespraakte neef, de Andalusische dichter en schrijver Juan Carlos Friebe:
