 |
 |
 |
Het blijkt dan eindelijk zover te zijn. Vanwege ondersteuning in de Golfoorlog kreeg Veldpost Utrecht van de luchtmacht een rondvlucht boven Nederland aangeboden. Dat komt mooi uit in het kader van de afzwaaifestiviteiten van enkelen onder ons. Jammer genoeg is het ook de eerste dag van de treinstaking en blijkt de vindingrijkheid van diverse mensen toch onvoldoende om aan dit evenement deel te kunnen nemen.
Toch gaan we 's middags met twee combi's en een heuse motorfiets vanuit Utrecht in de richting van Soesterberg. Na wat strubbelingen aan de poort vinden we onszelf terug in een afgelegen gebouwtje op de basis, blootgesteld aan het naverbrandend geweld van opstijgende F15's.
We worden naar een roemruchte F27 geleid. Het interieur is nu niet bepaald luxueus en een vriendelijke cabin crew is evenmin te bekennen. We nemen plaats op lange, langs de romp gemonteerde banken en binden onszelf vast met typisch legerkleurige veiligheidsgordels. Van de drie fiere bemanningsleden geeft er één een bondige veiligheidsinstructie en controleert of we goed vastgegespt zijn.
Onder het slaken van enthousiaste kreten taxiën we de startbaan op. Het gaat er hier makkelijker aan toe dan op Schiphol, en voor we het weten is daar de take off. We vliegen laag en langzaam, waardoor het toestel trilt dat het een lust heeft.
Voor sommigen is het een zware luchtdoop, luchtziekte en hoogtevrees eisen hun tol. Als iemand tegen het vriendelijke verzoek van de bemanning in een sigaret opsteekt, is voor sommigen de ellende in de benauwde cabine niet meer te overzien. Maar het scheppen van een luchtje is onder deze omstandigheden onmogelijk.
Niet gehinderd door al het ongemak banjer ik door het toestel, en werp een nieuwsgierige blik in de cockpit. Vooral de navigatie wekt verbazing - een kaart op schoot en een enkele losse vingerwijzing bepalen onze route.
Ondertussen zweven we, voor eventjes onbezorgd, met de meeuwen over de Deltawerken.
